Kiedyś była głośna, wszędzie jej było pełno, a w tłumie odnajdywała się jak ryba w wodzie. Z czasem coś się zmieniło: dziś zna moment, w którym bateria spada do zera, i potrafi wtedy wybrać ciszę, a czasem śpiew w samochodzie. Paulina nie zdradza swojego nazwiska w sieci, nie mówi, gdzie mieszka… ale w sieci chętnie dzieli się swoim spojrzeniem na świat z perspektywy introwertyka, nie ukrywa, że nie jest ani superbohaterką, ani wielką twórczynią internetową. Jej hasło „Nie gram w idealność” brzmi jak deklaracja, ale w rozmowie okazuje się procesem, który wciąż trwa. Jej szczerość i otwartość przyciągają osoby, które odnajdują w jej treściach cząstkę siebie.
Zaczęło się niewinnie, od filmiku z biegu na Morskie Oko. Potem były nagrania do dźwięków, a wreszcie pierwsze słowa wypowiedziane do kamery, które trzeba było powtarzać kilkanaście razy, bo nie była przyzwyczajona do własnego głosu. Dziś dostaje wiadomości od osób, które przez lata słyszały przykre komentarze o swoim introwertyzmie, i od mamy, która dzięki jej słowom próbuje lepiej zrozumieć zamknięte dziecko.
W rozmowie z nami mówi o tym, dlaczego nie warto dopasowywać się do wszystkich, co zrobić, gdy świat jest za głośny, i czy można być sobą, nie ranić przy tym najbliższych. Zdradza też jak odpoczywa Zimą na nartach, latem na motocyklu, a na co dzień szuka równowagi między aktywnością, emocjami i chwilami tylko dla siebie.
————-
Hasło „Nie gram w idealność ❌” to mocna deklaracja w świecie, który stale wymaga dopasowania się do jakichś ram i bycia idealnym. Kiedy podjęłaś decyzję, że przestajesz udawać i chcesz być sobą… i mówić o tym innym ludziom?
– Myślę, że do tej decyzji dojrzewałam latami i nie jestem pewna, czy do końca już dojrzałam. Natomiast staram się przede wszystkim kierować własnymi wartościami i nie zgadzać się na coś, co po prostu ze mną nie „klika”.
Nikt nie jest idealny, a dopasowywanie się na siłę do oczekiwań innych nie ma dla mnie większego sensu. Przecież i tak nie jesteśmy w stanie zadowolić wszystkich. Poza tym nie warto zatracać siebie tylko po to, żeby spełniać czyjeś wyobrażenia o tym, jacy powinniśmy być.
Bycie introwertyczką w świecie, który jest napędzany przez głośnych ekstrawertyków, bywa wyzwaniem? Jak godzisz potrzebę ciszy i chronienia własnej przestrzeni z regularnym wychodzeniem do ludzi na TikToku?
– Co ciekawe, kiedyś byłam ekstrawertyczką. Byłam głośna, wszędzie było mnie pełno i świetnie odnajdywałam się w tłumie. Z wiekiem jednak zaczęło się to zmieniać.
Są momenty, w których czuję się przebodźcowana i potrzebuję się odizolować, zamknąć w swoim świecie. Coraz lepiej rozpoznaję, kiedy zbliża się taki moment, i staram się reagować, zanim moja energia spadnie do zera.
Jeśli chodzi o TikToka, odbieram go zupełnie inaczej niż wystąpienia publiczne. Lubię dzielić się swoimi spostrzeżeniami i sposobem patrzenia na różne sprawy. Jeśli dzięki temu choć jedna osoba poczuje, że nie jest sama, odnajdzie się w moich słowach albo spojrzy na coś inaczej, to uważam, że warto.
Wielokrotnie otrzymywałam wiadomości z podziękowaniami. Niektórzy pisali, że przez lata czuli się inni, słyszeli przykre komentarze dotyczące swojego introwertyzmu i dopiero dzięki takim treściom zaczynają lepiej rozumieć siebie.
A przecież introwertyzm nie jest żadną chorobą.
Czy introwertyk musi dziś udawać ekstrawertyka, żeby świat potraktował go poważnie?
– Nie do końca zgadzam się z samym założeniem tego pytania. Uważam, że zarówno introwertyk, jak i ekstrawertyk mogą być traktowani poważnie. Sam temperament nie powinien o tym decydować. Nie ukrywam jednak, że umiejętność odnalezienia się w bardziej ekstrawertycznej roli bywa pomocna, chociażby w mojej pracy, ponieważ na co dzień mam kontakt z ludźmi. Traktuję to jako część swoich obowiązków.
Uważam też, że życie nie polega na zamknięciu się w szklanej kuli. Czasami warto wyjść poza własną strefę komfortu. Bycie introwertykiem nie oznacza przecież, że nie potrafimy odnaleźć się w sytuacjach wymagających otwartości.
W którym momencie życia zrozumiałaś, że nie musisz już zasługiwać na akceptację, dopasowując się do innych?
– Nie sądzę, żeby istniał jeden konkretny moment, w którym człowiek nagle wszystko rozumie i zaczyna żyć wyłącznie w zgodzie ze sobą.
Dla mnie to raczej proces, w którym uczę się coraz bardziej świadomie podejmować decyzje i kierować własnymi wartościami.
Wychodzę z założenia, że to my mamy dobrze czuć się we własnym życiu. Nie chodzi o ignorowanie potrzeb innych ludzi, ale też nie możemy zadowalać wszystkich za wszelką cenę, zatracając przy tym samych siebie.
Introwertyk bardziej potrzebuje samotności, czy ludzi, przy których nie musi udawać?
– Odpowiadam oczywiście wyłącznie za siebie, więc w moim odczuciu potrzebuję zarówno jednego, jak i drugiego. Lubię robić różne rzeczy sama, działać w samotności i spędzać czas we własnym towarzystwie. Jednocześnie bardzo cenię sobie bliskich ludzi, z którymi czuję się naprawdę dobrze. Nie jest to zastraszająca liczba osób, aczkolwiek właśnie przy nich czuję się naprawdę sobą. Czuję się spełniona i mam świadomość, że nie muszę udawać kogoś, kim nie jestem. Przede wszystkim mogę być po prostu sobą. I to jest dla mnie niezwykle ważne.
Można być sobą i jednocześnie rozczarowywać ludzi, których się kocha?
– Oczywiście, że tak. Przykładowo, jeśli ktoś bliski chciałby, żebym postąpiła w określony sposób, a ja podejmę zupełnie inną decyzję, ponieważ będzie ona zgodna ze mną, to ta osoba może poczuć się rozczarowana. Nawet jeśli jest to ktoś z rodziny, kogo kocham, nie odbieram tego automatycznie jako czegoś złego z mojej strony.
Nie oczekuję, że bliscy zawsze będą się ze mną zgadzać. Przecież każdy z nas ma prawo do własnego zdania i spojrzenia na różne sprawy. Natomiast uważam, że nawet jeśli ktoś nie zgadza się z moją decyzją, powinien uszanować fakt, że to ja mam prawo decydować o własnym życiu. Wychodzę z założenia, że nie warto naginać siebie tylko po to, żeby komuś sprawić przyjemność, a samemu znaleźć się przez to w sytuacji, w której nie czujemy się dobrze.
Pokaźna część internetu polega na stwarzaniu pozorów idealnego życia. Czy uważasz, że Twoja szczerość na temat gorszych dni i bycia introwertyczką to dla widzów ulga, czy wciąż spotykasz się z brakiem zrozumienia?
– Mam wrażenie, że internet jest dzisiaj wręcz zalany obrazami idealnego życia. Ludzie oglądają je, porównują się z innymi, a później zaczynają patrzeć na własną codzienność jak na coś gorszego. Takie ciągłe porównywanie się może negatywnie wpływać na samopoczucie i samoocenę, nasilać stany lękowe czy pogłębiać trudności psychiczne, również u osób zmagających się z depresją.
Tymczasem to, że ktoś kreuje się w internecie na przysłowiowego Boga, wcale nie oznacza, że tak wygląda jego rzeczywistość. Dlatego uważam, że do tego, co widzimy w mediach społecznościowych, warto podchodzić z dużym dystansem i nie brać wszystkiego do siebie.
Sama zresztą nadal czasami łapię się na porównywaniu, mimo że wiem, jak działa internet.
Jeśli chodzi o moje treści, wiadomości od odbiorców pokazują mi, że szczerość jest dla wielu osób potrzebna. Kiedy ktoś pisze, że dzięki moim słowom poczuł się zrozumiany albo przestał postrzegać swoją introwertyczność jako coś złego, to jest dla mnie naprawdę wartościowe.
Introwertyzm często wiąże się z głębokim przeżywaniem bodźców i szybszym przebodźcowaniem. Jakie sytuacje w codzienności lub w pracy twórczej najbardziej wyciągają z Ciebie energię i jak reagujesz, gdy bateria spada do zera?
– Myślę, że najbardziej wysysa ze mnie energię ogromna liczba interakcji z ludźmi w ciągu jednego dnia. Pracuję z ludźmi, więc kontakt z nimi jest naturalną częścią mojej codzienności. Jednocześnie wiem, że czasami potrzebuję po prostu ciszy i chwili dla siebie.
Kiedy czuję, że moja bateria zaczyna się wyczerpywać, staram się ograniczyć nadmiar bodźców. Czasami resetuję głowę, śpiewając w samochodzie, a innym razem jest zupełnie odwrotnie – wybieram absolutną ciszę. Myślę, że ważne jest przede wszystkim rozpoznawanie własnych potrzeb i szanowanie swoich granic.
Tworzenie treści w sieci wymaga eksponowania siebie, co dla osoby skrytej bywa paraliżujące. Co było dla Ciebie przełomowym momentem, w którym pokonałaś lęk przed oceną ze strony otoczenia?
– Wydaje mi się, że nie było jednego przełomowego momentu. Nic nadzwyczajnego się nie wydarzyło. Mój pierwszy filmik na TikToku był nagraniem z biegu na Morskie Oko. Pomyślałam sobie: skoro inni mogą coś publikować, to dlaczego ja nie? Później zaczęłam nagrywać filmiki do różnych dźwięków, a z czasem coraz częściej pokazywałam siebie i zaczęłam mówić o własnym spojrzeniu na różne sprawy.
Pamiętam, że swój pierwszy mówiony filmik nagrywałam kilkanaście razy. Nie byłam przyzwyczajona do słuchania własnego głosu i było to dla mnie spore wyzwanie. Teraz przychodzi mi to już znacznie łatwiej.
Myślę, że na początku wiele osób obawia się oceny. Dzisiaj wychodzę z założenia, że każdy ma prawo do własnej opinii. Znam swoje wartości i staram się mówić o rzeczach, z którymi rzeczywiście się utożsamiam. Jeśli ktoś chce mnie oceniać, niech ocenia. Trzeba tylko pamiętać, że w internecie ludzie potrafią wyrobić sobie opinię o drugim człowieku, tak naprawdę w ogóle go nie znając.
Czy zdarzył Ci się moment, w którym introwertyzm – zamiast przeszkodą – okazał się Twoją największą supermocą w budowaniu szczerej, głębokiej relacji ze społecznością?
– Ciężko mi mówić o jakiejś wielkiej supermocy, bo nie jestem ogromną twórczynią internetową. Natomiast jedną z najbardziej wartościowych rzeczy, jakie daje mi tworzenie treści, są wiadomości od odbiorców.
Pamiętam wiadomość od jednej mamy, która napisała, że wcześniej myślała, że z jej dzieckiem jest coś nie tak. Przyznała, że nadal nie do końca rozumie jego introwertyzm i zamknięcie, ale stara się go lepiej zrozumieć.
Właśnie takie wiadomości dają mi największego kopa do dalszego działania i motywują mnie, żeby wrzucać różne rzeczy.
Nie chodzi dla mnie o liczby czy zasięgi, ale o świadomość, że po drugiej stronie ekranu jest człowiek, dla którego moje słowa mogą mieć jakieś znaczenie.
Świat pędzi i stale narzuca nowe oczekiwania. W jaki sposób na co dzień dbasz o własny spokój i zachowanie autentyczności, gdy wokół robi się za głośno?
– Jestem osobą, która lubi próbować różnych rzeczy. Monotonia dość szybko zaczyna mnie nudzić, dlatego staram się mieć w życiu przestrzeń na swoje zainteresowania. Zimą są to chociażby narty, latem motocykl, a pomiędzy nimi pojawiają się kolejne aktywności i pomysły. Lubię mieć możliwość oderwania się od codzienności i skupienia na czymś, co po prostu sprawia mi przyjemność.
Jednocześnie uważam, że w tym wszystkim trzeba znaleźć balans.
Jak myślisz: czy media społecznościowe pomagają ludziom być sobą, czy tworzą kolejną rolę do odegrania?
– Myślę, że jedno i drugie. W internecie są osoby, które tworzą naprawdę autentyczne i wartościowe treści. Sama chętnie oglądam takich twórców, ale też lubię oglądać totalnie luźne i żartobliwe treści. Nie widzę w tym nic złego, bo każdy może tworzyć to, co mu odpowiada. Uważam, że media społecznościowe mogą być również przestrzenią do wyrażania siebie.
Gdybyś mogła uwolnić ludzi od jednego przekonania, które utrudnia im bycie sobą, co byś wybrała?
– Chciałabym, żeby ludzie przestali wierzyć, że muszą nieustannie spełniać oczekiwania innych, nawet kosztem samych siebie. Uważam, że warto częściej patrzeć na własne potrzeby, uczyć się stawiać granice i czasami postawić siebie na pierwszym miejscu. Nie chodzi mi tutaj o egoizm czy lekceważenie innych ludzi, ale o to, żeby w tym wszystkim nie zapominać również o sobie. W końcu z nikim nie spędzamy tyle czasu, co z samymi sobą. Dlatego poznanie siebie, zrozumienie własnych potrzeb i nauczenie się życia w zgodzie ze swoimi wartościami wydaje mi się niezwykle ważne.
I żeby było jasne – sama nadal się tego uczę.
Nie mam gotowej recepty na życie, bo taka nie istnieje. Człowiek się uczy poprzez własne wzloty i upadki. Uważam, że nie warto zatracać siebie tylko po to, żeby pasować do czyjegoś wyobrażenia o nas.





